Soms zijn er pareltjes in het werk van een jeugdzorgmedewerker die je extra blij maken. Zo noemt Ellen van der Helm, orthopedagoog en ambulant begeleider, het gezin van Lex, een van de succesvolste verhalen die ze bij HKC is tegengekomen. Zowel het kind als de ouders hebben de afgelopen drie jaar enorme stappen gezet om dichter tot elkaar te komen.

 

Lex, een jongen van toen 10 jaar, heeft autisme, adhd en odd. Zijn ouders Peter en Janna klopten 3 jaar geleden bij Happy Kids Care aan. Ze hadden toen al van verschillende instanties hulp gekregen, maar tot nu toe hun doelen nog niet kunnen bereiken. Ze waren zoekende en hoopten op meer begrip voor hun kind. Het totaalpakket dat HKC kon aanbieden, bestaande uit, ambulante begeleiding, maar ook groepsbegeleiding en logeren sprak hen aan.

“Er was veel mis in de communicatie in het gezin”, vertelt Ellen. “Vooral tussen moeder en kind, want niet alleen de problematiek van Lex speelde daarin een rol, maar ook zijn moeder Janna heeft autisme. Als Lex driftbuien had en dacht dat de hele wereld tegen hem was, als hij stampvoette en met spullen gooide, weerde Janna haar kind van zich af. Ze pakte de signalen niet op en had geen oog voor wat Lex nodig had”.

Brandjes blussen

Ellen startte de begeleiding met psycho-educatie; uitleg over autisme en adhd aan Janna. Met Lex begon zij met emotieregulatie. Ze leerde hem wat hij zelf kon doen om minder boos te worden. Het brandje in hem blussen bijvoorbeeld. Ellen heeft een mooie herinnering: “Janna had een echt brandblussertje wat zij tevoorschijn haalde op de boze momenten van Lex. Door die betrokkenheid kwamen Janna en haar zoon echt in contact. Janna is heel leergierig en doet haar best om alles in de praktijk toe te passen.”.

Moeder en zoon gingen samen aan de slag met het zogeheten ‘boosboekje’ waarin ze elke dag drie dingen beschreven die die dag goed waren gegaan en een minder goed. Op een dag zei Lex tegen Ellen ‘Ik geloof dat mama en ik elkaar niet begrijpen’.  “Ik vond het bijzonder dat Janna hem toen uit zichzelf ging uitleggen dat ze zelf ook autisme heeft. In een oefening uit de ‘Geef me de 5-methodiek’ maakten we moeder en zoon met een streepjescode bewust van de overeenkomsten en verschillen tussen hen. Nu zegt hij soms: Ja mam, dat is nou eenmaal ons ding.”

Je moet het de tijd geven

Ellen sprak met Lex en Janna af dat wanneer Lex boos is, hij eerst naar zijn kamer boven gaat om tot bedaren te komen. “Dat hebben we vaker moeten herhalen, je moet dingen tijd geven”, legt Ellen uit. “Maar op een gegeven moment kwam hij zelf naar beneden en kon hij vertellen wat hem dwars zit. En toen hij een keer boos van school kwam zei hij tegen zijn moeder ‘Ik wil eigenlijk met m’n tas smijten, maar ik ga nu eerst naar boven en kom straks terug om met je te praten’”.

Ellen vindt het heel knap hoe Lex het doet. “Vroeger zat hij in zijn cocon, maar je kunt nu echt een gesprek met hem aangaan en hij denkt meer na. Bijvoorbeeld toen hij op school moest samenwerken met een jongen die hem pestte. Lex vertelde achteraf dat het stemmetje van Ellen toen naar boven kwam dat zei dat kinderen ook leuk kunnen zijn, al doen ze soms naar. ‘Hij was best aardig en ik heb hem een compliment gegeven over zijn haar’. “

Een stevige basis

Ellen straalt wanneer ze over de behaalde resultaten vertelt. “Ik vind het zo knap van Janna hoe ze zich erin vastbijt om Lex beter te begrijpen. En dat zij zich niet verschuilt achter haar eigen autisme. Ze zei zelfs: ‘ Vroeger stootte ik Lex van me af, maar nu denk ik: wat gezellig dat hij er is.”

In drie jaar is er veel bereikt. Toch heeft het gezin nog een verlenging van de ondersteuning aangevraagd. Dat geeft rust. Lex’ vader Peter is sinds kort ook aangesloten bij de gesprekken. Hoewel de communicatie tussen hen beter verliep, beseft hij nu ook dat er zeker nog verbetering mogelijk is.

Ellen: “Janna heeft nog wat hulp nodig om signalen vroegtijdig op te pikken. En Lex wil af en toe nog graag klankborden met zijn moeder en mij. ‘Jij bent onze vertaler’, zegt hij dan. Het is zo mooi om te zien hoe het gezin stappen heeft gemaakt. We gaan nog een jaartje door, waarin we elkaar iets minder vaak zien. Zo kunnen we het gezin echt een stevige basis terug geven. Daarna zal ik ze met een gerust hart verder laten gaan”.

 

*De namen van Lex, Peter en Janna zijn om privacyredenen fictief.

waarom lukt het bij jullie wel

We horen het regelmatig terug van ouders. Na de groepsbegeleiding of logeerweekenden vertellen wij enthousiast over de resultaten die je kind heeft behaald. Maar bij jou thuis lijkt het kind het totaal te zijn vergeten en laat hij zijn negatieve gedrag weer zien. Wat frustrerend. In deze blog vertel ik je hoe dit komt, laat ik je zien dat het niet aan jou ligt en adviseer ik je hoe je hiermee om kunt gaan.

 

Bij de overdracht hebben wij vaak mooie successen te delen: je kind heeft leuk gespeeld met leeftijdsgenoten, hij gaf zijn grenzen aan en ging niet in discussie. Of zij heeft zelf haar tanden gepoetst en goed geholpen met het schoonmaken van het huis.

Maar wat jij thuis ziet is dat hij overhoop ligt met zijn zusje en zijn bokkenpruik opzet als je hem vraagt zijn kamer te stofzuigen. Je vraagt je af wat je verkeerd doet. Waarom lukt het bij jullie wel en bij ons niet? Zitten we levenslang vast aan hulpverlening? Je voelt je machteloos.

Wat je aandacht geeft groeit

Ik kan heel goed begrijpen dat het frustrerend is. Maar ik wil je graag een andere kant laten zien.

Wanneer een kind bij ons in begeleiding komt, moet het wennen aan de nieuwe omgeving en laat het vaak sociaal wenselijk gedrag zien. Na zo’n 2 maanden kunnen wij dieper met het gedrag aan de slag. Tijdens een logeerweekend zijn wij begeleiders volledig gericht op het kind. Wij zijn daar op dat moment puur en alleen voor de veiligheid en de ontwikkeling van de jongeren. En wat denk je? Wat je aandacht geeft groeit! In 48 uur maakt het kind een flinke groei door.

Wees blij en trots

Realiseer je eens hoe anders dat is in de gezinssituatie, waar allerlei stressoren van buitenaf meespelen. Je werkt misschien de hele week, er zijn broertjes en zusjes die voortdurend aandacht vragen, het huishouden, en als je thuiskomt wil je ook even ontspannen. Logisch toch dat het in de setting van Happy Kids Care gemakkelijker gaat? Natuurlijk gunnen wij jou en je kind dat jullie verder komen. En wij zien ook daadwerkelijk wel die ontwikkeling. Hoe zou het voor jou zijn om blij en trots te zijn op zijn resultaten? Zelfs al is het niet per se in de juiste setting?

Van elkaar leren en samenwerken

Jij bent de bekwame professional in de thuissituatie. Jij kent jouw kind door en door. Onze ideologie is dat we van elkaar leren en met elkaar samenwerken. Dat er vertrouwen en openheid is. De overdracht is een moment waarop wij de tijd nemen om te vertellen waaraan we hebben gewerkt en hoe het is gegaan. En omgekeerd horen wij graag van je hoe het thuis ging. Laat het ons weten waarom het moeilijk was. Met onze blik van buitenaf zien wij mogelijk weer invalshoeken om iets anders te proberen. We kunnen je tools aanbieden om onze methode passend te maken voor jouw situatie.

Vier tips

Tot slot geef ik je vanuit mijn professie maar zeker ook vanuit het hart de volgende adviezen mee:

  1. Hou je ogen open. Zie wat er wel goed gaat en wees trots.

  2. Kijk niet alleen in de verte maar ook in de breedte. Ga op zoek naar nieuwe invalshoeken voor jouw situatie.

  3. Doe een beroep op ons, begeleiders. Wij zijn je wegverbreders. Wij zetten graag onze creativiteit in om samen oplossingen te vinden.

  4. Zorg goed voor jezelf. Dan is zorgen voor een ander makkelijker.

 

Michael de Wolf, jeugdzorgwerker.